Για καμιά
ώρα ακόμη.
Τόσο θα κρατήσουν
τα φτερουγίσματα του ήλιου
στα μάγουλα.
Άσε ό,τι κάνεις και βγες,
μη βαστάς ούτε τα λόγια μου.
Κάθε κλαδί απ’ το ηλιόδεντρο
είναι γεμάτο ζουμερή αθανασία
και μυρίζει άνοιξη,
ανοιγοκλείνω τα μάτια,
τρυπώνουν απ’ το φέγγος
μονοσύλλαβα γελάκια
στα τρυπημένα τείχη,
ανθίζουν λαχταριστές μηλιές
ανάμεσα στων μεταξόμαλλων
τους άναρχους σχηματισμούς
και κάθε κίνηση
τυλίγεται με ζεστές ανταύγειες.
Έλα, βγες. Αφαίρεσε τα σακίδια
και άσε να θησαυρίσει η ψυχή σου
τρυφεράδα, μέλι κι αγκαλιά.

Βρυκόλακας

Τολμάς κι εμφανίζεσαι μπροστά μου θρασίμι,
τις επιφάνειες των φίλων σου ρώτα,
ρώτα αν ξαναβρήκαν ποτέ τα θραύσματά τους,
σκληρόκαρδη ψυχή αυτή που ταπεινώνει
όσους αέναα δεν έχουν,
άσε να γείρω στην παγωνιά σου ψυχράδι,
να μη θυμάμαι, να μην πονώ
αυτό που δε φαίνεται μα είναι τόσο ζωντανό,
ανύπαρκτος στην ανυπαρξία
και στου χρόνου το κύλισμα.

Καθρέφτης

Ο αόρατος δε βλέπει στη λύσσα
παρά μόνο την απουσία του,
πες κι εσύ τον καημό σου,
μένος να γεύομαι είμαι μαθημένος,
ελάχιστοι μ’ αγάπησαν εμένα.
Πριν άλλη απειλή εκτοξεύσεις,
αναλογίσου μόνο τι μας δένει, συφοριασμένε,
ποιός θεός γελά μ’ αυτήνε την κατάρα,
να ‘χω για όλους αντανάκλαση
εκτός απ’ του προσώπου μας τη σκοτεινή γυαλάδα.

Με παρατηρεί σιωπηλό
ένα κομμάτι σάρκας,
που κάθεται στην πολυθρόνα
από προχθές.
Αλαργεύω πιο μετά,
όταν στις γάμπες
φτάνει το φως του φεγγαριού
που παραμένει ανοιχτό,
ακόμα και τις Κυριακές.
Ακόμα και στις τρυφερές
του σκοταδιού φωτογραφίες,
όταν τακούνια καρφώνουν
στα παραθύρια τα πεσμένα άστρα.
Να ράψουμε κι άλλα δέντρα
στην κορφή τους.
Να πιστέψουμε
σε ό,τι κρέμεται από έναν ουρανό
με το χρώμα της θάλασσας.
Σήκω, αν είναι να δαγκώνουμε,
έλα το ίδιο κομμάτι σοκολάτας,
να λιώνουν στα δόντια
οι ροδιές απ’ τους σταθμούς
των ταξιδίων.
Κι ολάσπρα ανθάκια
να πέφτουν απ’ τα κλαδιά,
όπως θροΐζουν
του φεγγαριού οι νιφάδες.