Κάθε ήχος σειρήνας,
κάθε βολίδα,
χαράζει τα λόγια
κι αυτά σπάνε σε χίλια κομμάτια,
γεμίζει η γη πληγές,
γλείφει η αγριάδα στις στέγες
καπνούς φόβου
και μένουν μόνο τα μάτια,
δυο μαύρα φαράγγια
να κρύβουν στις σκλήθρες τους
υπολείμματα ζωής,
ψύχος σφυρίζει στις σχισμές τ’ ουρανού,
μελανή λύπη απολιθώνει τους δρόμους
και στις γροθιές σφίγγεται το κενό,
εκεί που χώνονταν
χέρι ζεστό αγαπημένο,
μια σοκολάτα, ένα τιμόνι.
Κάθε κλάμα παιδικό,
κάθε συντριβή καρδιάς
που το άλλο της μισό ακουμπά
πίσω από τζάμι
δική μας είναι,
δική μας είναι, αν είμαστε ακόμη άνθρωποι,
δική μας είναι
και με τι να τη σκεπάσεις.
Ψηλαφίζει η ανάσα μας
μνήμες, ευχές και προσευχές,
μπηγμένα άνθη
στις εγκοπές του σκότους.

Τεντώνονταν οι ήχοι,
χτυπούσαν πόρτες,
αλλά μέσα το σπίτι αδειανό,
λίγες σκιές μονάχα
γλιστρήσαν το ξημέρωμα
να χαιρετίσουν τη γλώσσα που βλάσταινε,
τα χέρια που ορμηνεύαν τη δίψα,
τα πρωτόφαντα όμματα.
Στο δυνάμωμα των αχτίδων
καβαλάρηδες μάχονταν τα νέφη
και ξεφλούδιζαν αεικίνητα
τα ξεραμένα αίματα,
το ξεθαμένο των τρελών
και του γέλιου τα ολάνθιστα μπουμπούκια
στην παλάμη του χεριού τους
βάστηξαν, τα φίλησαν με τρυφεράδα
και σκέπασαν με τη φρούρηση
του μαυρομέταξου
την ξάστερη τη λάμψη.
Πλέχθηκαν στους καλπασμούς
χρυσού στεφάνια στην καρδιά τους,
σε κάθε γονάτισμα
δυνάμωσε η μαγική ισχύ
που καταπίνει θεριά και στόματα
και μέσα από τείχη υψώθηκε
γλυκόλαλη πνοή.

Κάθε ξεχείλισμα
αφήνει αποτύπωμα
που σταχτώνει τη γη,
ένα χθεσινό αέναο
με δύναμη ανάπτυξης
σπιθηροβολά και χύνει
λιωμένο μολύβι,
ζουλιέται σαν πηλός
του χρόνου το σήμαντρο,
γλυκογελούν
τ’ ασύμμετρα
μυστηριώδη άνθη.

Ξεκουφαμένοι
απ’ τις ηχηρές δηλώσεις
των γκρίζων κοστουμιών,
πλησιάζουμε ξυπόλυτοι
να συναντήσουμε
μάτια ανθρώπων χωρίς στέγη,
μα τόσο βρώμικη
η άστεγη ψυχή μας
βρέχει κι άλλο
απ’ τις ασάλευτες θέσεις
την ταπετσαρισμένη αδιαφορία.
Φωτίζεται ανατριχιαστικά
μέσα στο βλέμμα εκείνων
η γυαλάδα μιας καθαρότητας
διαφορετικής
απ’ τις χρυσές ράβδους
των πολιτισμένων αλυσίδων.