Ψήνουν
οι πλανήτες πέτρες
και πέφτουν βεγγαλικά
στον ώμο του ύπνου.
Να ξεθυμάνει
η στέρφα σιωπή,
αφρίζουν οι γραμμές
των αστερισμών
κι η γη θυμάται
που μέλωνε τ’ αμπέλια.
Ακοίμητος ο ουρανός
σαλεύει τα φτερά,
γονατίζει
και ρουφάει τη σελήνη
στο νερό.
