Ακουμπώ το μέτωπό μου,
σε πλαίσιο μαλακό,
οι λιτανείες χορταριάζουν
τριγύρω των αγγέλων τα στόματα,
ένα σφίξιμο κάνει η νύχτα στο χρυσάφι
και φτωχοπρόσωπη,
χωρίς λάμψη,
εμφανίζεται η σελήνη.
Το αίμα τραβάει
σ’ αυτό το ξυπόλητο μαγνήτισμα,
κάθε φλόγα από γυμνή κερήθρα
που ΄σταξε στο δέρμα
ακονίζει το σαγόνι της
στην κρούστα του μελιού.
Βιολέτες δίχως ελεημοσύνη
ρίχνονται στους ίσκιους,
μυρίζω το σπάθισμα,
μα σιγανό φως
αρθρώνεται στις πληγές.
Τις νύχτες έσκαβαν
μ’ ένα κουταλάκι του γλυκού
θόλους ονείρων
και τα μάτια γέμιζαν
ανεμώνες
σε κάθε τσιγγάνικο τραγούδι.
Πρώτα γράφω στίχους
για λευκά στήθη
μετά αναζητώ
στον ουρανό την έλευσή τους.
Διεκπεραιωμένες
αποτυπώσεις
επιστρατεύουν
ψυχές απ’ τον ορίζοντα.
Η άνοιξη ανήκει
στις χαρακιές τους.
Ολομέταξο χάδι
στον ώμο μου.
Φρενιάζει
το απολέμητο,
ταχτάρισμα γυρεύει
απ’ τ’ άστρα.
Κι οι τόποι
μες στους τόπους
μπήγονταν,
έγδερναν ξυστά
την κοιλιά
του ορίζοντα.
ΛΕΞΟΦΟΡΕΜΑΤΑ 