Σ’ έναν κόσμο που σαπίζει, απαθής,
θα μετατοπίσω με την καρδιά μου τα θεμέλια
μισοφαγωμένες νύχτες
κι η αγωνία να κρέμεται από κουβάρια σιωπές
η ανάσα μου κάτασπρη –
κάτι πρέπει ν’ αλλάξει στον κόσμο
ξανάρθες
όλο ελπίζω πως θα είσαι αλλιώτικος
ο θυμός σου επιπλέει στο λαιμό
και στα σκέλια μου
η ανάσα μου τρομαγμένη –
κάτι πρέπει ν’ αλλάξει σε σένα
να με βλέπεις τρυφερά
και το γέλιο μας ν’ αρμενίζει
γύρω από τη στρογγυλότητα του ήλιου των παιδιών
ένας οιωνός
κατακόκκινα έγιναν όλα
να με σκέφτεσαι
έχει στραγγίσει ο ουρανός απ’ τα μάτια μου
σ’ ένα μαύρο βυθό
έχω απομείνει ψυχή και κουφάρι
ποιος θα ξαναγεμίσει
τα προσωπάκια των παιδιών
τι εκκολάπτεται μες στους καιρούς
πες μου τουλάχιστον
πες μου πως
είμαι η τελευταία.