Χαϊδεύοντας ανεστραμμένους θρήνους,

μαζεύω φως ηλίου σε άπατο βυθό,

μουγκρητά

και μπλαβιασμένα κομμάτια θάλασσας.

Τα πλάθω με ροδοπέταλα

και σπέρνονται κάτω απ’ τη γλώσσα μου

κρουσταλλάκια και αναπνοές.

Αδειασμένο φεγγάρι.

Κατάσαρκα ντυμένη παγωνιά

ξανανθίζω.

Με γνέθει η αστροφεγγιά και πάλι,

σκοτάδι που γλυκαίνει με αντανακλάσεις.

Λαγαρίζω τα φεγγάρια του στήθους μου,

σκύβω τραβώ το φως των σωθικών μου

και ξαναπέφτω στο νερό

σαν χειμωνιάτικο βογγητό,

διάπυρη ρευστή

πλασμένη γύρω γύρω με το χιόνι.