Αλύγιστη δεν είμαι,
σε διπλοπήγαδα
μιλώ τις γλώσσες των λιοκαμένων.
Στ’ αυτιά μου μέταλλα και πεύκα.
Στο στήθος σμιλεμένη μούσα
κι αετός,
μυρίζει πέλαγος.
Αδιάλειπτα μάτια
ξετυλίγουν το φως,
λουλούδια μου κάρφωσαν
στο στόμα.

Ευαίσθητο σημείο
πραγματώνει
αντοχές,
χωμάτινη ηχώ η σκέψη,
εναποθέτει
αδέξια ανηφοριές
αυτό το σπαθί
μεσούρανα.
Μελωδία
κινεί χρώματα
αυτοσχεδιάζοντας.