Μέρα αγριόλευκη,
αχνίζει στον ήλιο,
έχει τριμμένα μέσα της
βλαστάρια.
Κρυφές στρώσεις
κοιτάζονται κατάματα,
εισπνέουν αγρύπνιες
και κυλούν σ’ ένα στόμα
χωρίς περίγραμμα.
Είναι μέρος
μιας άλλης επιφάνειας
ετούτη η θάλασσα
που περπατούν στις όχθες της
πουλιά.

Απόψε, φίλησα στο στόμα τη νυχτιά
και φύτρωσαν στα χείλη μου
των αστεριών αχτίδες.
Αλλάζει στο μάγουλό μου
των δαχτύλων της το τρέμουλο,
τυλίγει γλυκά με το χέρι της
τον ήλιο μου κι είναι
τα μάτια της γαλάζια.
Ατάραχο ετούτο το νερό,
κυλάει μέσα του το φως του φεγγαριού.
Οι Πούλιες τραγουδούν,
πορτοκαλί σαν βάφουνε
τ’ ολόγιομά του μέσα.
Των ανέμων και των θαλασσών
η ψυχή, ένα σμάρι γλυκόφωνα πουλιά.
Λουλουδίζει η σιωπή,
είναι συνταίριασμα χαρά
να φτερουγά ο χρόνος φλέβα φλέβα
κι από κρυστάλλινες πηγές
να πίνει στο λαιμό της.
Απόψε άνοιξα σε δέρμα λυρικό,
γεννήθηκαν στο στέρνο μου
μυριάδες χρυσά άστρα.

Απλώνω τον ήλιο στις σελίδες,
ήχος γραντζούνισμα.
Ξεπεζεύω στη θαλπωρή
του θροΐσματος των φύλλων
μιας μουριάς.
Χάρτες μυστικοί οι νευρώσεις τους.
Με βυσσινάδα και μούσμουλα
στήνονται δειλά
τα χρώματα μιας δύσης.
Πέφτει στο φόρεμα
το άρωμα της θύμησης,
μούρα λευκά, παιδί βυθισμένο στα χώματα,
χαντάκι και μνήμη, φύλλο και γαλήνη.
Μπαίνω πιο μέσα, λιώνει βανίλια παγωτό.
Το λευκό γλιστρά στο σύννεφο.
Κάπου, είμαι σίγουρη,
στρίμωξα τ’ άστρα.

Αγκαλιάζω το χώρο
με μια έλλειψη βαρύτητας.
Ίσως αυτή η ησυχία να μου δίνει
και μια αίσθηση πως όλα γύρω μου
ειναι αλλότρια.
Σήμερα ξύπνησα
και δεν ήμουν κατανοητή.
Μετά πήρα να εξυμνώ πάνω μου
όλα μαζί τα χρώματα,
σαν ένα πίνακα του φωβισμού
που ‘χα στα σπλάχνα.
Η ένταση, οι επίμονες λεπτομέρειες,
το κρυμμένο φως,
από κίτρινο και μπλε και κόκκινο καμωμένη,
όλα μια σύνθεση πέρα από τον ορίζοντα.
Είμαι συμπαγής ή ανήκω στη φαντασία;
.
.
Painting: Effect of Sun on the Water, London, 1906 – Andre Derain