Χώνει λίγο το κεφάλι του
το άστρο
μέσα στο σύννεφο,
με την πύκνια του
το ρουφά ολόκληρο.
Φέγγει
η αυτοπυρπολημένη ύλη αλλιώς.
Με τη μελωδία του μπλε
να κοιμηθείς.
Ακούγεται σαν ήχος προσταγής
κι η νύχτα με τα πελέκια της
φωτοσβήνει
την αλμυρή θάλασσα.
Γεμίζει μαργαρίτες.

Σ’ αυτό τον κόσμο
που όλο γερνάει,
θέλουν τα μάτια μου
ν’ ανακαλούν
τη φρέσκια ομορφιά.
Ρόδινη.
Να χυμίζει γενναία
πάνω από έγχορδα μελανά.

Χαμηλώνει κι άλλο ο ήλιος.
Πασχίζω να διαβάσω τον ίσκιο του.
Μα πώς γίνεται
ν’ αμφιβάλλω για τους τόπους;
Εκεί που φέγγει ο αυγερινός
και όλα τ’ αναρίθμητα
διάφανα γίνονται άστρα,
κατεβαίνω και πιο βαθιά,
στη μνήμη που γαλαζόμαυρη
χάιδευε καταιγίδες.
Απλώνεται.
Γεμίζει με ροδόφυλλα
τα χείλη των ανέμων.
Τίποτα δεν υπολογίσαμε σωστά.
Ό,τι γράφεται με τα όνειρα
κυλά απ’ τον κόσμο
και μας σχηματίζει αιώνιο το πρόσωπο,
γεμίζει το σκοτάδι ουράνια σώματα.
Εκεί μέσα, τα μάτια μου χρυσαφίζουν,
κοιτούν του δέντρου το φως
και ηρεμούν.

Μην της μιλήσεις της ώρας,
φυλάει το δειλινό.
Επαίτες αυτά τα σύννεφα,
λαχταρούν κατάσαρκα
λίγο απ’ το μαβιασμένο
του ήλιου πρόσωπο.
Δεν ξαναλέω τι παθαίνω τ’ απόβραδο,
στενεύει ο κόσμος μέσα στις λέξεις μου
και πρέπει με χιλιαπλά ανεμίσματα
να ξεδιπλώνω
του κόκκινου την αποξένωση.
Σκυφτή μια σύγκρουση
δίνει νόημα στο πέταγμα
και τρέχουν τα μπράτσα μου
να σμιλευτούν με τα πουλιά.
Πλαταγίζει το πρώτο αστέρι
τη δύναμη των λευκοπετραδιών.
Ένα ένα τα ζωντανεύω
κι οπάλλινη ηρεμώ.