Τριγύρω θα σαλεύουν λουλούδια
και θ’ απλώνεται ο ήλιος
κάτω από τα πόδια μου.
Θα καλώ δαντελωτές τις ευωδιές
που ανοίγουν τα μέτωπα
και τα έναστρα γέλια
θα σπάνε τα δεσμά μας.
Κομμάτια μας
παίζουν ψηλά, στα χρώματα.
Το όνομά μου φιλά τη φωτιά.
Μια υπέρτατη βροχή
ορίζει κοφτά
την παιδικότητα της ομορφιάς,
ξεδιπλώνονται απαλά
πληγές και καραμέλες,
ασήμαντη η κίνηση,
μα ο λυρισμός της εξιλέωσης
μου δείχνει εμπιστοσύνη.
Πολλαπλασίαζε κατάκοπη
το κυμάτισμα.
Αυτό που έσπαγε γινόταν θάλασσα.
Αυτό που έμενε είχε μπαλώματα
από άστρα και αφρό.
Να πω με όλους τους συμβολισμούς
και μετά άσε με,
να γδύσω μια μια τις συλλαβές
κι απαρηγόρητη
να κάτσω να σου γελάσω.
Σε κάθε θανάτωμα
τραβώ τον ουρανό να σβήσει τη λάμπα.
Μονάχα έτσι έμαθα
να ξαναβρίσκω αστέρια.
Ήταν εκείνο το άνθισμα
της άνοιξης
που ευεργετούσε
τη βραχνή μέλισσα.
Κι αν σμίγαν οι νότες
με τα πουλιά,
ήξερε η σιωπή ν’ ανοίγεται
και να γιορτάζει.
Το γέλιο νερό
διαπότιζε
το θνητό και το ατέρμονο.
Κι όλη η δύναμη
χωριζόταν στα δύο.
Αυτό το σχήμα,
που φωνάζουν τα σωθικά
και τυλίγονται γύρω τους
τ’ αστέρια
φέρνει δικό του φως.
Καρφώνονται σαν διαμάντια
οι κυματισμοί της φωτιάς
κι ο ήλιος λευτερώνει
το στόμα του.
ΛΕΞΟΦΟΡΕΜΑΤΑ 