Κόσμοι ακατοίκητοι.
Αγέννητες μνήμες,
δεδομένη μόνο η στάχτη,
δε ζητώ τη γόνιμη γη,
χρωστώ στα θεμέλια ηλιαχτίδες,
τ’ άστρα γίνονται φάροι,
λαξεμένη παντοδυναμία
η εκλεπτυσμένη μορφή
κατακόκκινης παπαρούνας,
αχνοφέγγει στους διαλόγους του χιονιού.
Σπαρμένες απόκρημνες πλαγιές
γεννούν άγνωρα ταξίδια,
δυνατός σαν ταύρος
ο ουρανός πάνωθέ μου.
Κοιτώ πίσω
στα μονοπάτια
τα πεσμένα φύλλα
από τις κερασιές,
έχω χιονίσει
τόσο φλύαρη
που δεν χρειάζονται
οι λέξεις μου
για ουρανούς αιώνων.
Οι σταγόνες
που θαρρούσες πως κρατούσαν
ζωντανά
τα πνεύματα των δασών
φτύναν αίμα πάνω τους,
και η κόκκινη σάρκα
που χαιρόσουνα
των λουλουδιών
σαρκοβόρα κατάπινε
τη γαλήνη των βυθών.
Στα θάματα αν επότιζες
ανόητη χολή,
αναρριχήσου απ’ τα σπλάχνα τους,
τράβα το μανδύα
απ’ της θλίψης το άνυδρο,
γίνου αέρας
ν’ ανασάνουν
στη γλυκόπικρη σιωπή.
Όσο και να ανασηκώνεις το φόρεμά μου,
πάντα θα σου ξεφεύγουν σύννεφα,
που στις φτερούγες τους
θα δρασκελίζουν ανθάκια κερασιάς.
Όσο και να μερεύεις τους ανέμους μου,
πάντα θα δραπετεύουν θύελλες,
που στην ομίχλη
θα γεννοβολούν παλέματα του χρόνου.
Και θ’ ανατέλλουν ψηλές θάλασσες
και χρώματα των ρόδων.
Photo: The Keepers by Nicholas Scarpinato
Κλείσε μια στιγμή τα μάτια.
Το ξέρω.
Πάει καιρός και ‘χεις ξεχάσει.
Μα τα παιδιά, πάντα τα κλείνουν.
Δως μου το χέρι σου.
Βάστα γερά.
Άνοιξε τα μάτια σου!!
Κοίτα στον ουρανό,
ακόμα και αν ξεφεύγει πια
εκείνο το σχοινί,
ακόμα και αν οι άνεμοι
αλλάζουν την πορεία,
ακόμα – μη θυμώνεις –
και αν τα χέρια σου
τραυματίζονται,
ακόμα – μη λυπάσαι –
και αν τα χρώματα χάνονται,
εκεί, ανάμεσα στα σύννεφα,
πετάει ένας χαρταετός,
μόνο για σένα!
Για καλούμπα
έχει το γέλιο σου
και για σχήμα
τα όνειρά σου!
ΛΕΞΟΦΟΡΕΜΑΤΑ 