Εμείς σαν άστρα λάμπουμε,
μακριά από τ’ αστέρια
και τρυφερά τις πέτρες βγάζουμε
να μην μας κοκκινίζουν.
Δως μου βροχή, πάρε φωτιά,
το φως από το στήθος σου
ξεδίπλωσε απ’ τους φεγγίτες.
Όλες οι χώρες των θεών
φωτίζονται στη σιωπή μας.
Τη λύπη μόνο την υγρή
σκόρπα τη στους ανέμους
και χάιδευε με τ’ απαλά
φτερά σου τους ανθρώπους.
Κάτι μικροί μου στεναγμοί
ραβδώσεις στο φεγγάρι,
ο χώρος γύρω ανοίγεται
κι εσύ, καρδιά μου, ο χρόνο
ΛΕΞΟΦΟΡΕΜΑΤΑ 