Κάθομαι χάμω
στα σκαμμένα κύματα,
δεν λυγίζει, είναι στέρεο αυτό το γκρι,
το μαζεύω στις κρύες φούχτες μου
και η ασυμμετρία του μυρίζει
θαλασσινό αλάτι,
κάπου αλλού εκπολιτίζονται οι μαργαρίτες.
Αν έχω θέση, ακίνητη δεν είμαι.
Όλα τα στοιχειά της νύχτας μουρμουράνε
και το σώμα μου βγάζει σιγανές μελωδίες.
Δεν σπάζω τίποτα από τ’ άστρα,
ίσως απλώνονται στην κατάμαυρη πεδιάδα
μα είναι ήσυχα για να τα δω.
Χορεύω τυφλή, σέρνω στην άμμο μια απόχρωση ρόδινη
από της άνοιξης το σώμα,
ποθεί η ανάσα μου να νοθεύσει το σκούρο,
στόμα βυθού με στόμα δειλινού,
χωρίς έπαρση,
να χύνεται το γινωμένο ροζ στο βαθύχρωμο άπλωμα,
μια ντελικάτη απαλοσύνη να γλείφει το άγριο
και το φεγγάρι περίεργο να βουτάει τα δάχτυλά του.
ΛΕΞΟΦΟΡΕΜΑΤΑ 