Αντάρτικο.
Όλοι μαζί με χέρια χρυσά.
Να περπατάμε
με του σύμπαντος
τα φαναράκια αναμμένα
κι από κρυστάλλινες οξιές
η καταχνιά να πλέκεται
και να υφαίνει ομορφάδα.
Λογόγλυκος ήλιος
να ντροπαλεύει τ’ άστρα
κι όταν καρφώνονται
στο μαυρόδασος τ’ ουρανού
να γιομίζουν τα σπλάχνα του
με μυρωδικά κι αγέρια
και χρυσαφένια βυσσινάδα.
Και η τροφή μας
να ‘ναι απ’ τη φέξη τους.
Και ‘μεις φεγγαροπρόσωποι
σφιχτάγκαλα να γελάμε
και να ραντίζουμε τρυφερά
χαρές και χρώματα.
Με τέτοια όπλα
ν’ αγγίζουμε την κάθε αυγή
κι οι σχιστές ξάστερες πλαγιές
να ξεπεζεύουν στη ματιά μας.
ΛΕΞΟΦΟΡΕΜΑΤΑ 