Καρφώνονται άστρα
από τα μάτια μας
στην άμμο,
ναυάγια πρόθυμα
σε χρώμα αποχείμωνο
και τα κουκούτσια της γεύσης μας
βγάζουν ακόμη φως,
κρύσταλλοι που ξεπροβάλλουν
μέσα σε σκούρο σμαραγδί νερό.
Περνούν από μπροστά τους
τα σμήνη των ονείρων,
όλο το βύθισμα εκεί
που βασιλεύει το άψαχτο
ταπεινά κι αιώνια
γίνεται κεντιά της θάλασσας,
να μερεύει με τ’ αλλόκοτα
των μανιταριών
τ’ αγριεμένα της.
Όταν η μέρα είναι ήσυχη,
όλα έχουν κυλήσει
σ’ ένα απόκοσμο αυλάκι,
μαζί με τα στόματά μας,
ήλιους, φεγγάρια,
κεντριά, αψάδα και ομορφιά
και βάνουν τα λούσα τους,
γεμίζουν γλύκα και ρόδα
και ανθισμένες προσφορές
για ν’ αρχίσουν να παραβγαίνουν
σε αξόφλητες ξεσπαθιές,
γαλάζιους συννεφοπόλεμους
και αζύγιαστο γύμνωμα.
Γυμνή από μάσκες,
αισθανόταν
τη γλώσσα της
να έχει ανοίξει χέρια.
Ό,τι μέσα τους
ζωντάνευε,
ακούμπαγε στην πλάτη του
ένα άρωμα ποίησης.
Πώς αλλιώς
ν’ αποσαφήνιζε
μέσα σε χάρτινο πόλεμο
τόσες παράξενες
εύθραυστες δυνάμεις.
Τα ξωτικά
χτενίζουν τα μαλλιά τους
και τα καπέλα τους
στολίζουν τις λεπτομέρειες
μιας αμφίβολης οργάνωσης
και αντίληψης του χρόνου
σε κάτι βιβλικό.
Χαρούμενη μαρμαρυγή φωτός
καθορίζει
τα χαρακτικά μου.
Όλα αυτά τα μικρά
οργασμικά στοιχεία
που στο εσωτερικό
αραδιάζουν την αγιοσύνη τους,
έχουν μια σπιρτάδα
που ανακατώνει τα νερά
και πετάγονται ακαταλαβίστικα
υψώματα στην επιφάνεια.
Η έλλειψη συννεφιάς
κατηφορίζει τη μνήμη μου
γυμνή, σε μια ηλιόλουστη
αχανή μεταβολή.
ΛΕΞΟΦΟΡΕΜΑΤΑ 