Δροσιά στην αυλή με τους κρίνους
κι έβγαινε απ’ τ’ αστέρια μουσική.
Γλυκομίλητη μια μέλισσα
ανακάτωνε τον λογισμό μου,
πότιζα μυστικά τα ξέσκεπα παρτέρια,
να μπολιαστούν μικρές χαρές
στα σωθικά της γης μου,
να λαμπυρίζει γύρω τ’ όνειρο
κι οι φλέβες του πελάγους,
να κρατηθεί θεϊκό το φως
στ’ αυριανά μας μονοπάτια,
γαλάζιο ν’ αντηχεί νερό
και μια μαγεία αλλόκοτη
να μας φιλά στα μάτια.