Τα μικρά ροδόλευκα δέντρα,
τα γλυκόηχα νερά,
η κομψότητα από τ’ άνθη
που τρίβονται επάνω στους βράχους,
όλα πατούν στην γη τρυφερά.
Μονάχα αυτό
που με καταπίνει
πριν πέσω στη θάλασσα
αφήνει επάνω μου
βαθιά πεπρωμένα
και τη γητειά του φεγγαριού
να τρυπάει των πόνων το φτέρωμα
και τους λεπτούς μετάλλινους πόθους.