Βλασταίνει ξανά και ξανά
το λουλούδι στο χρόνο
με τις ασημένιες πληγές.
Τα μάτια μου, συλλογίζομαι,
βλέπουν πάντα το ακατόρθωτο,
στο νησί με τα ζωηρά όνειρα
και τους ανέμους απ’ τις νότιες θάλασσες
αφήνω ένα καλάθι με αστέρια,
αυτά των παιδικών μας χρόνων,
να φτερουγίζουν στις νύχτες
να σου θυμίζουν τις ευχές σου,
ν’ αλαφραίνουν τα χρόνια σου,
να ερμηνεύεται πορφυρή, τρυφερή,
δροσερή και γαλάζια
η πνοή σου
σε κάθε ανατολή,
να σκορπούν τα βήματά σου
μελωδίες από τα πέλαγα ως τ’ ακροθαλάσσι,
κι άναρχους ροδανθούς
σ’ όλα τα μονοπάτια.

Δροσιά στην αυλή με τους κρίνους
κι έβγαινε απ’ τ’ αστέρια μουσική.
Γλυκομίλητη μια μέλισσα
ανακάτωνε τον λογισμό μου,
πότιζα μυστικά τα ξέσκεπα παρτέρια,
να μπολιαστούν μικρές χαρές
στα σωθικά της γης μου,
να λαμπυρίζει γύρω τ’ όνειρο
κι οι φλέβες του πελάγους,
να κρατηθεί θεϊκό το φως
στ’ αυριανά μας μονοπάτια,
γαλάζιο ν’ αντηχεί νερό
και μια μαγεία αλλόκοτη
να μας φιλά στα μάτια.