Σε μια επικράτεια
που μπορώ και αφήνομαι
πέρ’ απ’ τις πράξεις,
πέρ’ από τα λόγια και τ’ αμίλητα πράγματα,
ζεσταίνω αιωρούμενα σωματίδια
που ξεπηδούν από ομορφιά και θάνατο,
τα ενώνω με τη σκοτεινή δίψα του ήλιου
και ψηλαφίζω το βαθύ σου αποτύπωμα.
Να με σκορπάς με τις κρυμμένες φτερούγες
τελειωτικά
όπως με κάνεις να γελώ.
Ρίχνω με τα κλειστά μου μάτια
ασύνταχτη βροχή,
την ώρα που αγκαλιάζω
το αίμα σου.
Κουνιέμαι στην άκρη των πραγμάτων
με μια προσμονή
για την καταιγίδα της άνοιξης
με τα κοσμικά μάτια.
Ασημογάλαζες δυνάμεις
ξαπλώνουν τριγύρω,
σπρώχνομαι μέσα τους
με παιδιάστικο τρόπο
για να φωτίσουμε
το πιο ψηλό κάστρο.
Σχηματίζονται
ολοένα και περισσότερα μυστήρια
στις διακλαδώσεις μιας ανεξιχνίαστης λήθης,
μιας αναπότρεπης λύτρωσης.
Επικαλούμαι
τον οισοφάγο της ασφάλτου,
τη νυχτώδη ένσταση,
τις τρεχάλες του χρόνου
γύρω από τα χείλη μας,
τα παλέματα τ’ αληθινά,
όταν νιώθαμε τα πράγματα
και μας δρόσιζαν τ’ άστρα.
Κι αυτή η μυρωδιά της άνοιξης
που φουσκώνει,
γίνεται απ’ την αρχή πατρίδα μου,
με περιμαζεύει
από ρευστούς κισσούς και θάλασσες
και χωματένια δάση.
Ακουμπώ στα μάγουλα της σιωπής
κρασάτες ανεμώνες,
γίνονται φωνή,
γίνονται όργωμα.
Δεν βρίσκεσαι,
τα μάτια σου σκούρα περιπλανώμενα άστρα,
φυσάει δαντελωτά,
άγριες τουλίπες σε χρώμα πορφυρό
στέκουν με τα κοτσάνια τους
άγρυπνοι φρουροί,
μπορεί και να μου ‘σφιξαν για πάντα
μες στη σάρκα τους τις μνήμες,
τρεμοπαίζει το φως,
ξεριζώνω σαν αγριόχορτο
το σκοτάδι απ’ τη ρίζα.
Δεν βρίσκεσαι,
κάτι φύλλα σαλεύουν στον αγέρα,
τα χέρια σου τα χάζευα πολύ μέσα στον χρόνο,
άνθη του εβένου σημαδεύουνε την ώρα,
πλημμυρίζει ο κόσμος βροχή,
μα η άνοιξη τιμά με τις κόρες της
το γέλιο του ήλιου,
όλα δίπλα απ’ το ποτάμι
κι από παντού ευωδιάζει χαμομήλι γλυκό.
.
.
22.7.1932 – 16.3.2025 🕯️
Έρχεται ένας άνεμος,
– τον ακούς; –
είναι από τόπους άλλους,
κουβαλά κρινάκια,
αρχαία ηχώ
και μουσική από τους ωκεανούς,
η φωνή του χύνει ανθόνερο
κι αλλάζει την ροή των ποταμών,
την νύχτα
τον ύπνο μας.
Όλα τ’ αλλάζει.
ΛΕΞΟΦΟΡΕΜΑΤΑ 