Γδύνω
απ’ το δέρμα μου
ζεματισμένα νερά,
χώνω τα δάχτυλα
σε κρυμμένες εσοχές,
ό,τι στέγνωνε τα φύλλα
κι ερήμωνε τα δάση
το ξεκουρνιάζω,
γυρεύει χώρο η αποστασία
για να μπερδευτεί η σπαρμένη άνοιξη,
να σκαφτεί απάνω στη φωτιά
η καταιγίδα.
Χρώμα βαθύ
η επόμενη βαθμίδα.
Σε μια βρύση
που κυλάει διάφανο υγρό
ξετυλίγω χρωματικούς επιδέσμους,
δε νογάει το σώμα,
άλαλη πάνω του
ξανακολλάει η κάθε πιτσιλιά,
πουά από ουράνιο τόξο
κάθε άλογη σύνδεση
με τη δέηση στην πηγή
των στίχων που γέννησα,
ποδήλατα με καλαθάκια και λουλούδια
και σκισμένα γόνατα γυρίζουνε πλευρό
και συνεχίζουν να χαζεύουν
τα πανύψηλα δέντρα,
κοιμήσου ανάλαφρα
μου ψιθυρίζει ένα παραμύθι
και για πολύ καιρό υπογράμμιζα
σε κάθε του χαρταετό
τις ανοιχτόχρωμές του έννοιες.
Διασχίζω
τη νύχτα με δέντρα σκιές.
Αυτό το φεγγάρι
δεν πέτρωσε τα μάτια.
Ξεκλειδώνω τους φόβους
αγκυλωμένους να τεντωθούν
και τρίβονται
ξαναμμένοι πάνω μου.
Λύνω τα χέρια
να τους αγκαλιάσω,
αποσύρεται ζοφερό
το πρόσωπο των λογισμών.
Κομήτες με κουρκουλάνε
στο γέλιο μου,
πλανόδιο το φέγγος
γαντζώνεται στη γάμπα,
στάζω άστρα μέχρι το ξημέρωμα.
Μια καταιγίδα γρήγορη
τεντώνει τις χορδές σε χίλια μπράτσα,
στρώνω πάνω στα χείλη μου
σταγόνες και κυλάω.
Αποκοιμήθηκα μες σε καμώματα
του ζωοδότη ήλιου,
έφεγγε το χορό μου
και με γαργάλαγε να πιει νερό,
μέσα σε ρόδινη ρωγμή
του νησιού
έμπηξε μαχαίρι με κανέλα,
πάφλαζαν τ’ ανοιχτόχρωμα
μέσα απ’ τις καλαμιές,
αγγίζανε ολομέταξες
τις χρυσαφένιες κορδελίτσες.
Μαζεύονται
πάνω της,
δένουν με το στόμα τους
αστέρια στο λαιμό της,
εκείνη ξεσφίγγει το στήθος,
αφήνει τις παλάμες χαλαρές,
να μη παραμονεύει το πυκνό
και το διάφανο,
ενώ τα μάτια της
μιλούν στ’ αλλόκοτο,
γαλάζια τα πουλιά
τρομάζουν τους ίσκιους της.
ΛΕΞΟΦΟΡΕΜΑΤΑ 