
Η ομορφιά
των στιγμών
λαξεύεται
σε μια διάσταση
λυτρωτική.

Η ομορφιά
των στιγμών
λαξεύεται
σε μια διάσταση
λυτρωτική.

Ποιανής τρέλας
το άγγιγμα
γυαλίζει στο σκοτάδι;

Σύρε με
έξω απ’ την αμηχανία,
στους κήπους
με τις τρελές συνθέσεις.

Κι όσο γυμνώνεται
το περίβλημα
τόσο λύνονται
τα σιδερένια σκοινιά.

Μεσημεριάζει
κι η γλώσσα
αφήνει πίσω κυδώνια και ρόδια,
ξεδιπλώνει καλούδια ανάλαφρα,
από τις χώρες του ήλιου.