Συρμένες σε μικρές επίμονες φωτιές
ανοίγουν τα μάτια τους,
ανακαλούν τις σιωπές,
διεκδικούν απερίγραπτο χώρο,
οι υποβρύχιες
κοιμισμένες μνήμες.

Μέσα στα μάτια σου
μικρό ελάφι,
πλάι στα φυλλώματα
στέκει ακίνητο
και οι βελανιδιές
ψαχνίζουν την καρδιά του.
Μέσα στα μάτια σου
του αγριμιού ο ίσκιος
και τα πνεύματα της θλίψης
στήνουνε χορό.
Σε μια αγκαλιά
βύθισα τ’ άστρα μου,
για να σου κλείνουν στο σκοτάδι
τις πληγές.

Μη μιλάς.
Το μονοπάτι ασημίζει ατάραχο.
Άφηνε τα δέντρα γυμνά,
ν’ αγγίζουν με τους ίσκιους τους αβρά
τις γλώσσες του φθινοπώρου.
Ν’ αγκαλιάζει τις όψεις του χρόνου
η καρδιά σου
κι ολόφωτο το πρόσωπό σου
να ξαναβγαίνει στο νερό.

Κρυστάλλινη
ακουμπώ τους χίλιους δαίμονες,
τους ντύνω
με λεπτά, σεληνιακά ενδύματα,
ψίθυροι αγγίζουν
τις άκρες της αυγής,
εκείνη δε βιάζεται, χαμογελά,
το τελευταίο ασήμι
θα το σταλάξει
μέσα στο ρόδο μας.
Μικρές διαυγείς σιωπές
τρώνε απ’ την αρχή
τα όνειρα,
τα δέντρα ανταμώνουν
με το φως.
Ποιος βαδίζει απ’ τους ωκεανούς
και μπαίνει σε κήπους;

Γκριζόλευκη νύχτα,
ψηλαφίζω ακριβώς εκεί, στην άκρη,
τους πόρους της,
σηκώνεται ολόρθια,
με το στόμα της γυρεύει να με ρουφήξει,
στην ασυλία της βροχής ξεχειλίζουν τα μάτια μου.
Τί με πόνεσε απόψε;
Τα πρόσωπά μου όλα τα είχα φυλαγμένα,
τα δέντρα καθρεφτιζόνταν στα νερά,
κοντά μακριά
μου μίλησε εν’ αστέρι.