Δεν βρίσκεσαι,
τα μάτια σου σκούρα περιπλανώμενα άστρα,
φυσάει δαντελωτά,
άγριες τουλίπες σε χρώμα πορφυρό
στέκουν με τα κοτσάνια τους
άγρυπνοι φρουροί,
μπορεί και να μου ‘σφιξαν για πάντα
μες στη σάρκα τους τις μνήμες,
τρεμοπαίζει το φως,
ξεριζώνω σαν αγριόχορτο
το σκοτάδι απ’ τη ρίζα.

Δεν βρίσκεσαι,
κάτι φύλλα σαλεύουν στον αγέρα,
τα χέρια σου τα χάζευα πολύ μέσα στον χρόνο,
άνθη του εβένου σημαδεύουνε την ώρα,
πλημμυρίζει ο κόσμος βροχή,
μα η άνοιξη τιμά με τις κόρες της
το γέλιο του ήλιου,
όλα δίπλα απ’ το ποτάμι
κι από παντού ευωδιάζει χαμομήλι γλυκό.
.
.
22.7.1932 – 16.3.2025 🕯️

Έρχεται ένας άνεμος,
– τον ακούς; –
είναι από τόπους άλλους,
κουβαλά κρινάκια,
αρχαία ηχώ
και μουσική από τους ωκεανούς,
η φωνή του χύνει ανθόνερο
κι αλλάζει την ροή των ποταμών,
την νύχτα
τον ύπνο μας.
Όλα τ’ αλλάζει.

Ό,τι δεν γίνηκε λόγος
ήταν γραφή σε γαρυφαλλένια ξυλάκια,
συλλαβές αρχαίες, για το ταξίδεμα και μόνο.
Οι αισθήσεις που έχουν ξοπίσω τους
το μουγκρητό της θάλασσας
και τη σκιά της αλκυόνας
μπαίνουν ανάμεσα στα γρανιτένια καλντερίμια,
ανθίζουν σε ακατοίκητα βάθη.
Ένας νοτιάς μας σηκώνει στα χέρια
και μας επιστρέφει στα έντερα του γαλαξία.
Αιμοσταγής ο χρόνος
ψαχουλεύει στα πλευρά μας
τους πίδακες με τα χρυσαφένια φωνήεντα,
οδοιπορούμε, χωρίς ορισμούς
γεμίζουμε τον ουρανό με τα χείλη μας
και μια άνοιξη μικρή ανοίγει τα μάτια.

Κι εμείς
που δεν πετούσαμε
μικροί χαρταετό,
περνούσαμε κάθε αντίλαλο
με καθαρά στα χέρια άστρα
κι έτσι αυθαίρετοι,
ζυγίζαμε κι αφήναμε
ψηλά στον ουρανό
τα όνειρά μας.