Τις κόβω με τα δόντια τις λέξεις
και σχηματίζουν άστρα με λέπια
κι ορθάνοιχτες σάρκες σαν κόκκινο ζυμάρι.
Θα βυθιστώ τόσο
που να μην ακούω τον άνεμο,
να μην ακούω τους ήχους καταγής.
Έξω από τους ορίζοντες
χάνω τη φωνή μου.
Γελούσαν οι σκιές
και μας αγκάλιαζαν
και πλάσματα με αχτίδες στο βλέμμα
γροικούσαν πάνω μας
τραχιά ολοστρόγγυλα φεγγάρια.
Κάθε που ανασαίναμε
χρυσή χαρά ποτάμι,
ένωναν τις παλάμες τους
σε στάση προσευχής,
γέμιζε ο χώρος γύρω τους
με της νυκτός σταγόνες
και τα φεγγάρια ολόδροσα
αρμένιζαν στη βουλιαγμένη λάμψη.

Οι σκιές των δέντρων
ολόμαυρες γλώσσες φωτιάς,
κατεβαίνει θυμωμένος ο ουρανός
με σύννεφα θεόρατα, βαριά,
ποιός τον πιστεύει,
ποιός ακόμη στα μάτια του ριγά,
ας ψιθυρίσουμε βροχή,
απλή κρυστάλλινη βροχή
πάνω στα βλέφαρά μας,
να γεμίσουν τα μάτια μας
των αστραπών τη λάμψη,
ανοιγοκλείνει η ανάσα μου
λουλούδι ανθισμένο
κι από το στόμα το κλειστό
πίνω αστέρια που μπερδεύτηκαν
με της νυχτιάς τα φώτα.

Πέρα από τη σκοτεινή στεριά
κόβουν τον ουρανό σε κύματα
εκείνα τα ήρεμα μάτια,
που αγγίζουν ορθάνοιχτα
τους χτύπους του χρόνου
και κυβερνούν το φως
που μας φοβίζει.
Στέκει απέναντι
στην ομορφιά των λουλουδιών
ο ραγισμένος γαλαξίας
και το αλάτι του κυλά με υδάτινη ορμή
και θαμπώνει τη σελήνη.

Γελάς,
το φως του ήλιου
βγάζει νόημα.
Μα σκαρφαλώνω
όλο και πιο πάνω,
να γεμίσω τα μάτια
της θάλασσας
με συλλαβές από χιόνι και όνειρα
και μια μαρτυρία τρυφερότητας
που να μπορεί να κρατά
ανέπαφα τα βάθη.

Η νύχτα καταπίνει
ζουμερές φράουλες,
ξεγλιστρά απ’ τα σύννεφα
ένα αμυγδαλωτό φεγγάρι,
σκαρφαλώνει στους φράχτες της σκέψης
με νεανική ταχύτητα,
θα χαράξει,
θα ταξιδεύουν και πάλι τα μάτια μας πουλιά
κι ανάμεσα απ’ τις σχισμές
θα χύνονται ίχνη του χρόνου που αγκαλιάζω,
μικροί βηματισμοί φωτός
θα διαστέλλουν το σώμα μου,
στων ανέμων τον εξευμενισμό
θ’ ανθίζει χρώμα παπαρούνας,
ο ορίζοντας θα έχει υπολείμματα από χίμαιρες
και θα βυθίζονται στη θάλασσα
οι χώρες των χεριών,
θα χαράξει,
κι από λόγο δαγκωμένο
πάνω σε λαμπερούς αστερισμούς,
το στόμα μου θα ακουμπήσει
σε ποίημα.