Αγκαλιά, της λέω,
μυρίζεις μπισκότο, απαντά παιχνιδιάρικα.
Πότε μύριζε εκείνη καραμέλα και μπισκότο,
τότε, που μου ‘δωσε τον ρόλο της μάνας.
Τί μυρωδιά να ‘χα σαν έδωσα τον ρόλο
στη δική μου, συλλογίζομαι.
Στο δωμάτιο τα παλιά σημάδια
παίρνουν σχήματα αστερισμών,
ανοίγουν στις γωνιές
μικρά λευκολούλουδα,
ο χώρος όλος πλεγμένες ρίζες,
κρυσταλλάκια χιονιού
και χρυσά φτερουγίσματα.
Έξω βρέχει.
ΛΕΞΟΦΟΡΕΜΑΤΑ 