Οραματίζομαι
τα νέα κορίτσια
σαν ανθισμένες τρυφερές αμυγδαλιές,
να τσακίζουν το έρεβος
και να γελούν στη βροχή,
να στέκονται όρθιες, ευθύγραμμες,
σαν αστροφεγγιά στ’ αρχιπέλαγα,
μ’ ασημένιες κλωστές στα μαλλιά τους,
με την πνοή τ’ ουρανού
και της καταιγίδας τη δύναμη.
Κι εμείς
που δεν πετούσαμε
μικροί χαρταετό,
περνούσαμε κάθε αντίλαλο
με καθαρά στα χέρια άστρα
κι έτσι αυθαίρετοι,
ζυγίζαμε κι αφήναμε
ψηλά στον ουρανό
τα όνειρά μας.
Συρμένες σε μικρές επίμονες φωτιές
ανοίγουν τα μάτια τους,
ανακαλούν τις σιωπές,
διεκδικούν απερίγραπτο χώρο,
οι υποβρύχιες
κοιμισμένες μνήμες.
ΛΕΞΟΦΟΡΕΜΑΤΑ 