Επικαλούμαι
τον οισοφάγο της ασφάλτου,
τη νυχτώδη ένσταση,
τις τρεχάλες του χρόνου
γύρω από τα χείλη μας,
τα παλέματα τ’ αληθινά,
όταν νιώθαμε τα πράγματα
και μας δρόσιζαν τ’ άστρα.
Κι αυτή η μυρωδιά της άνοιξης
που φουσκώνει,
γίνεται απ’ την αρχή πατρίδα μου,
με περιμαζεύει
από ρευστούς κισσούς και θάλασσες
και χωματένια δάση.
Ακουμπώ στα μάγουλα της σιωπής
κρασάτες ανεμώνες,
γίνονται φωνή,
γίνονται όργωμα.
ΛΕΞΟΦΟΡΕΜΑΤΑ 