Η αγριοσύνη τ’ ουρανού
με ζωηρεύει,
διαπερνούν οι σάρκες του το χώρο
με μια ερμηνεία δύναμης,
έχω βγάλει τον αέρα
που έχω μέσα μου κρυμμένο,
για μένα, δεν είναι τίποτα ο γλιτωμός,
βροχή χτυπάει αλύπητα
της νύχτας τον άξονα,
ποιον ήχο να κλείσω απέξω,
κεραυνοί προβλέπουν το σκόρπισμα,
γλείφω τα δάχτυλά μου
με γλώσσα αιώνια,
δεν έχω πείσμα για ό,τι δε ζήτησα,
ίσως και να ‘μαι τελικά
αυτό που σου αρνήθηκα,
ακριβό το πρόσωπο και το αγρίμι
μέσα στο σέβας τους,
σκύβουν επάνω μου, φυλλορροούν,
κάτω απ’ τη ροδιά
μ’ αγγίζει η μυρωδιά βρεγμένης γης
και χωρίς κοπετούς μετουσιώνομαι
απ’ την ορμή των υγρών κρυστάλλων.
ΛΕΞΟΦΟΡΕΜΑΤΑ 