[Παρακαλώ να μεταφέρω…]

Παρακαλώ να μεταφέρω
το άσπιλο
και κοιτάζω τον ήλιο
και τιμάω εσένα,
από ποιόν κατατρεγμό
κρύβω το πρόσωπο,
χαϊδολογώ μια λύπη
ρίχνομαι στη στεριά,
χαϊδολογώ τα όνειρα
και μου στάζουν λεπτομέρειες στα βλέφαρα,
τις κινήσεις της θάλασσας,
αλήθεια, δεν τις αντέχεις πιά;
Ένα μέρος μας παρασύρεται,
φεύγει μακριά,
δαγκώνω τον κόσμο
σε χορτάτα κομμάτια
και το κάθε κύμα που έρχεται
έχει μια σαφή απόσταση
από το κοκκινωπό του ορίζοντα,
τα πολύτιμα πράγματα
δεν έχουν θέση συνηθισμένη,
σε χρυσαφένια ώρα
μικρά τρωκτικά κατασπαράζαν τα θάματα.
φυσάει εκεί που ασκητεύαν τα μάτια μας,
επίμονα μέσα μου ανοίγει ένα ρόδο,
η αστροφεγγιά καταδύεται,
αντιλαμβάνεσαι τ’ αντίθετα
στης νύχτας το φάγωμα;

Leave a comment