Ανοίγω τα μάτια,
ο βηματισμός έχει χαθεί,
σιμώνω ένα άγριο απόγευμα
τις ώριμες μέρες.
Μικρόσωμες φλόγες
φτεροκοπούν στον ορίζοντα,
καταπίνουν την υδάτινη επιφάνεια
με τρόπο που χωρίς ίχνος τρόμου,
εγκαταλείπω τη σύγκρουση.
Υπερβολικά τρυφερή,
θα πρέπει να μάθω ν’ αγγίζω
τον χρόνο
μονάχα με τη σάρκα
της ακρίβειάς μου.
ΛΕΞΟΦΟΡΕΜΑΤΑ 