
Έξω από φως εμφανής,
σα να μαντεύω
το φεγγάρι.
Δεν ακούω άλλη αίσθηση,
δύει και στάζει σκιές.
Σε γαλάζια σημεία
κελαρύζεις,
κόσμος αιώνιος,
μα ολόισια στο βλέμμα μου
σε γύρεψα
γεμάτη χυμούς και γέλια
και κόκκινη τρέλα.
Να σε ξαναπλησιάσω
ανοιχτή
γεμάτη φωνήεντα,
ή να μπω ως στο στήθος
στο ασημένιο κενό;