Μιλάει ο ουρανός,
από το στόμα στάζουν μούρα
και φανερώνονται στα κύματα
στάλες με μαύρα μάτια,
βγάζουν μισή ζωή
κι αφήνουν ελεύθερα
τα μαλακωμένα μυστικά τους.
Παράξενο,
ονειρευόμαστε από τα δέντρα,
μα κατάσαρκα,
με γνήσια πίστη,
χανόμαστε σε μια σκούρα γραμμή,
την ώρα που ένα νησί
χλωρό, κρυστάλλινο,
αγιάζει τα άγρια ύδατα
και η αυγή με βεβαιότητα
σκοτώνει τις εκδοχές μας.
ΛΕΞΟΦΟΡΕΜΑΤΑ 