Ψελλίζω στις αρχινισμένες πτώσεις,
έχουν δική τους δύναμη,
μαζεύονται σαν σταγόνες
κι ό,τι σκορπάει
είναι μυστήριο.
Το μέσα μέρος των αγγιγμάτων
επιστρέφει
στους κόσμους με τα φεγγάρια
και τώρα τα μάτια μας κλείνουν
γύρω από νοτισμένα χρώματα,
όλες οι αποχρώσεις του μπλε
με τα μεγάλα βάθη τους
χύνονται αποφασιστικά
στο χώρο που λάμπει
σε σπασμούς.
Κάθε σκληρότητα
γεμίζει από μικρές θαλασσινές φλέβες,
η έπαρσή της στροβιλίζεται
στα τινάγματα των δέντρων,
σε ζωντανή σάρκα
στέκει η νύχτα αλώβητη
και μια απλότητα της γης
εκθαμβώνει
τα τεντωμένα μάτια μου.
ΛΕΞΟΦΟΡΕΜΑΤΑ 