Ψιθυρίζει ο ουρανός παράξενα πράγματα,
σύννεφα με υφή λιωμένου μετάλλου
του δίνουν όψη λερωμένου δρόμου.
Στην περίμετρο της κάθε σκέψης μου
ένας ωκεανός μου πίνει την ανάσα.
Διασχίζουμε σιωπηλοί
την απόσταση των μαύρων βουνών,
βαθιά μέσα στα μάτια μας
ένα ιερογλυφικό
υμνεί την ομορφιά της απλότητας
κι οι ήχοι, ξεχωριστό νερό,
πειραγμένο απ’ το σχήμα των δαχτύλων μας.
Να κατανοήσω τους διάφανους τόπους,
ολόκληρο το βασίλειο
πεντακάθαρα να αναρριχάται
στις γωνιές των άστρων,
κι οι παλάμες μου
να γυρνούν το φεγγάρι στις σκιές του.
ΛΕΞΟΦΟΡΕΜΑΤΑ 