Κάτω από την ησυχία
σκοτεινιάζει το νερό.
Σκύβω επάνω του,
πορφυρές αναλαμπές
φιλούν ξάστερα τα μάτια μου.
Σχηματίζεται ολοένα
και πιο διάφανο
το πνεύμα του αγριμιού.
Ακολουθεί μ’ ευλάβεια
το στόμα απ’ τα ηλιοτρόπια,
είμαι μέσα τους,
είμαι μέσα τους,
λικνίζονται μικρά μαύρα νησιά
στο κέντρο της ολάνοιχτης δύναμης.
Ο ουρανός σταλάζει μυθεύματα άστρων
και γλιστρώντας στην ονειροπαρμένη νύχτα
σιωπώ
σαν γυναίκα-λίμνη
ή πέτρινη καταιγίδα.
ΛΕΞΟΦΟΡΕΜΑΤΑ 