Η νύχτα καταπίνει
ζουμερές φράουλες,
ξεγλιστρά απ’ τα σύννεφα
ένα αμυγδαλωτό φεγγάρι,
σκαρφαλώνει στους φράχτες της σκέψης
με νεανική ταχύτητα,
θα χαράξει,
θα ταξιδεύουν και πάλι τα μάτια μας πουλιά
κι ανάμεσα απ’ τις σχισμές
θα χύνονται ίχνη του χρόνου που αγκαλιάζω,
μικροί βηματισμοί φωτός
θα διαστέλλουν το σώμα μου,
στων ανέμων τον εξευμενισμό
θ’ ανθίζει χρώμα παπαρούνας,
ο ορίζοντας θα έχει υπολείμματα από χίμαιρες
και θα βυθίζονται στη θάλασσα
οι χώρες των χεριών,
θα χαράξει,
κι από λόγο δαγκωμένο
πάνω σε λαμπερούς αστερισμούς,
το στόμα μου θα ακουμπήσει
σε ποίημα.
ΛΕΞΟΦΟΡΕΜΑΤΑ 