Φωνές που καρφώνουν
ως την αυγινή δροσιά,
η παρουσία
η απουσία τους,
γεμίζει η νύχτα το στόμα της
με μελωδίες γρατσουνιές
και μαυρόπετρες μικρές του φεγγαριού,
στο σχήμα τους κλειδώνονται τα βάθη.
Μας συνεπαίρνει ο άνεμος,
όταν γελάει στη θάλασσα
και στα δέντρα παιχνιδίζει.
Πέρασαν τους φράχτες μου
σμήνη αψεγάδιαστων πουλιών,
το κρώξιμό τους έλεγε
πως τραγουδώ ακόμη,
μα είν’ τα στήθη μου στη σκιά,
χύνουν με τα σημάδια τους
μαβιές και κόκκινες χορδές,
του αλατιού αγγίγματα
και των σιωπών τους ήχους,
μιλήματα που κύλησαν
στη γη μέσα βαθιά
κι άνθισαν πάνω τους ολόφωτοι
των αστεριών οι σπόροι.
ΛΕΞΟΦΟΡΕΜΑΤΑ 