
Εδώ, ο ουρανός
είναι μαύρο τριαντάφυλλο,
δεν ξέρουν όλοι ν’ αγγίζουν
τις φλέβες του.
Απ’ την κρουστή χαρτογράφηση
πίνω και πίνω γύρω απ’ τ’ άστρα
την ασπρόμαυρη ζάχαρη.
Μυρίζει η μυστική σύναξη
των πορτοκαλανθών με το φεγγάρι.
Εδώ, ανοίγω το στόμα
και ξεβαλσαμώνονται
οι αχτίδες απ’ το βλέμμα μου.
Σκίζουν το στέρνο των τόπων,
χύνονται λαίμαργα στο χώμα.
Τρομάζω μέχρι το ξημέρωμα,
έτσι φεγγερά
θα ξεχειλίσω πάλι στο σκοτάδι;