Είναι τα μονοπάτια
λευκά γαλακτερά.
Σφυρηλατούνται ανάμεσά τους
τα διάφανα βουνά,
αναδεύει ο σφυγμός τους
των δέντρων τους αστραγάλους,
ως ν’ ανεμίζουν ξέπνοοι
οι ίσκιοι της σελήνης.
Σιγοψιθυρίζονται στα βλέφαρα
τα χρώματα που καίνε.
Να τεμαχίσουμε το πρόσωπο,
να πηγαινοέρχεται σε χώμα και φωτιά
το κάθε ζύγιασμα
κι η μήτρα της θάλασσας
πρωτόπλαστη να στέκει.
ΛΕΞΟΦΟΡΕΜΑΤΑ 