Πιο πέρα
απ’ των λέξεων το άγγιγμα
ξεδιπλώνεται
μνήμη λαβύρινθος.
Ανταμώνω με ολόλευκα πουλιά.
Ένα γύρισμα άγριο,
ζεστό και αγκαθωτό
μου φέρνει φως από γαλαξίες μακρινούς.
Μακριά, τόσο μακριά
στεγάζονται αγαπημένοι,
ηχεί ο ήχος της φωνής τους
μεσ’ στ’ αυτιά μου,
είν’ τα μαλλιά τους ασπρονούφαρα τρυφερά,
κι η δύναμη τους,
η δύναμη τους γίνηκε
και δύναμη δικιά μου
κι ας μη με πήρανε
ποτέ ξανά αγκαλιά.
Μικρό κορίτσι μου ‘δειχνες
πώς μαγικά διπλώνονται
χάρτινα καραβάκια,
πώς φεύγουν απ’ το δέρμα
της αυλής κι ίσαμε τ’ άστρα
ταξιδεύουν.
Κι ένα χαρτί αγέραστο,
δες, με φυλά ακόμα.
ΛΕΞΟΦΟΡΕΜΑΤΑ 