Η φρέσκια μου σκέψη
βγαίνει μέσα από θρύμματα.
Αναμετρώ τις κορυφές μου,
βγαίνει άρωμα μέντας,
την ώρα που όλοι πίνουν νύχτα.
Το φεγγαρόφωτο σφυρίζει στον άνεμο
το χλωμό κελάηδημά του.
Αν ξυπνούσε η θάλασσα
και κάναμε λογαριασμό,
θ’ απαριθμούσε τα πουλιά
που χάθηκαν την ώρα του σούρουπου.
Κι όλο το δάσος
θα γινόταν ένα μεγάλο δυνατό δένδρο,
να παίζουν τα όνειρα με αλάτι
στα μαλλιά του.

Η καρδιά μας μπαίνει σε φωτιά.
Άκου το γέλιο των μικρών ηλιαχτίδων!
Τους διηγιούνται οι άγγελοι
χιλιάδες παραμύθια
και αγαπιούνται με το φως τους το αγνό,
πέρα από κάθε φάγωμα και τόπο.
Πού κουβαλάμε τα πολύχρωμα στόματα;
Σε ποιά βήματα προσφέρουμε γαλήνη;
Είναι τα ποταμίσια τους μαλλιά
του ήλιου ο χορός
και η ανάσα τους αέρινη φρεσκάδα.
Ρέουμε γύρω τους,
σαν ξεφυλλίζουμε τις νύχτες ουρανό,
στις τσέπες στους σα στάζουμε
βροχή μαργαριτάρια.
Με μήλα μέσ’ στα χέρια μας
πολλαπλασιάζουμε τα όνειρα,
ο κόρφος τους να γεμίζει
του γαλαξία τα τρυφερένια άνθη.

Κουβάλησα από τα μύχια
τ’ ουρανού
την αγέννητη βροχή του.
Τη μετέτρεψα στα χέρια μου
σε μικρούς απρόσεκτους
αντικατοπτρισμούς.
Δεν υπάρχει μέσα μου,
υπάρχει,
δε λέει να δύσει
ο ήλιος που μας γέννησε.
Ξεχνάω τ’ ανάγλυφα,
χαϊδεύω σταλαγμίτες στο χώμα.
Γίνονται λουλούδια.
Είμαι.
Ήρεμα.
Ό,τι δεν γνωρίζω ακόμη
είμαι.

Μια αγκαλιά
κι είναι σκοτάδι.
Ο δρόμος τρέχει
σαν άγριο ζώο.
Μικρά άστρα
περιμένουν
να ζουλήξω μέσα τους
το δαχτυλό μου,
για να μπορέσουν να στάξουν
στη διάφανη επιφάνεια της γης
τα βογγητά των σπλάχνων τους.
Ό,τι σπιθίζει
είναι όλο και πιο βαθιά.

Ένα όμορφο μπλε, περισσεμένο,
κοντεύει να το ξεκοκαλίσει
η νύχτα με την ανάλαφρη μελαγχολία.
Κοιτάζω το σάρκινο,
το μεταφράζω σε φεγγάρι
με τους χρυσούς ανέμους.
Τα βλέφαρά μου απόψε βάρυναν ξανά,
φούσκωσε το ροζόχιονο,
τα ‘βαλε με το κίτρινο
αλάβωτο των άστρων.
Όλες οι γλώσσες των νερών
φωνήεντα απαγγέλουν,
κυκλώνω τ’ ακατέργαστα
κι ακούω μ’ ένα πλησίασμα
τ’ αλλόκοτα που ξεστομίζει η σιωπή.