Άφηνέ με να μη μπορώ
εύκολα να σου ξεπληρώνω
την κάθε αβίαστη ανάσα.
Μικρά μπαστούνια λουλουδιών,
λευκά σκήπτρα,
παίρνουν μόνα τους τη δύναμη
και τα βαστάνε για ν’ ανθίζουν.
Τα μάγουλα του ήλιου
γεμίζουν φυσαλίδες χρωματιστές,
σιμώνουν όταν κοιμόμαστε,
περνούν πάνω απ’ τα δόντια των δέντρων
κι ακουμπούν με τη διάφανη κοιλιά τους
στα ορφανά αστέρια.
Ζωγραφίζονται τα όνειρα
με μεγάλες χειρονομίες
και το κεχριμπαρένιο
που τρυπιέται στις αιχμές,
χύνεται στοργικά στα μαξιλάρια.
Σ’ ένα χορό μεταξωτό,
μυρίζει αγνότητα νερού.
ΛΕΞΟΦΟΡΕΜΑΤΑ 