Γλυκιά ροδιά τραβάει το βλέμμα μου,
βγαίνει με κόκκινη κοιλιά
μέσα απ’ τις ρίζες των αγγέλων,
ανάβει στόμα θηλυκό
στους ίσκιους τους σφιχτοπερίπλεκτους
και στα σκιερά τα κυπαρίσσια.
Σφυρίζει ο άνεμος,
ροδίζει το άπειρο σαν να πασπάλιζες κανέλα,
την κίνηση της βλέπουν οι άκαρποι θεοί
και σφίγγουν στο στήθος τους γερά
τις φλέβες του χιονιού,
ωσότου η παγωνιά το χρώμα της να πάρει.
Γλυκιά ροδιά τραβάει το βλέμμα μου,
τολμά, ξανοίγεται μ’ αιθέρια μελωδία,
και νευρικά τα δέντρα γύρω της προσμένουνε το χρόνο.
Τα κόκκαλα μηνούν βαθιά
πως η αύρα της ερωτοχτυπά το θάνατο
και σαν άνοιξη κρυφά τον συνεπαίρνει.
Κι η σάρκα της η αιματινή δεν υποτάσσεται,
καταμεσής ολόγιομη κρεμιέται και χορεύει.
ΛΕΞΟΦΟΡΕΜΑΤΑ 