[Ήχοι στον αέρα…]

Ήχοι στον αέρα,
σαν μικρές πεταλούδες
μακραίνουν των κήπων τις γραμμές.
Σγουραίνει ο ουρανός
κι ανάμεσα αμολυμένα άστρα.
Μικρά πλασματάκια οι σκέψεις,
χορτάτα δυνατότητες
καταπίνονται σ’ ένα στόμα
που από κάτω στάζει θάλασσα,
από πάνω τρώει τα πιόνια του σε σκάκι.
Κουτάκια λιώνουν
καθώς γεμίζουν με φεγγαρόζουμο.
Ο χρόνος αναβλύζει σε κατέβασμα.

Leave a comment