Τυφλωμένοι διαμελισμοί
και πατρίδες κραδασμών.
Σ’ αυτό που
κατάσπλαχνα τινάζονταν
και ρίχναμε τα μάτια μας
στο χώμα,
έσπασε το φως του φεγγαριού.
Να σκορπίσουμε για μια στιγμή
τις κόκκινες κραυγές,
να ξανατοποθετηθεί ο ουρανός
πάνω απ’ τα μαύρα ρόδια.
Παραπέρα κοιμούνται
στις πόλεις τα παιδιά μας.
ΛΕΞΟΦΟΡΕΜΑΤΑ 