
Φυσάει.
Ανακατεύονται τα πέταλα
των λουλουδιών.
Μικρές γαλάζιες νεφέλες
καταλαγιάζουν τ’ ουρανού
την αντάρα.
Ήσυχα στων ατραπών την ερημιά
ξεδιπλώνονται
μαρμαρυγές του φεγγαριού.
Ένα πουλί με χλωμάδα
τραγουδάει φθινόπωρο,
τα χρυσαφένια ούλα του
σκίζουν τα όνειρα, μέσα τους τρέχει
περίεργο φως
κι απ’ όλα τα κλωνιά
μαζεύω μπρούντζο
και σκλήρισμα.
Ολόκληρο το χάδι μας
ανοίγει τη νύχτα, εκείνη
παίρνει το χρώμα ώριμου φρούτου.
Αστρικές δυνάμεις
μαγνητίζονται πάνω της,
πέφτουν με το φως τους
και της κλείνουν το στόμα.