Μουσκεύει ο καιρός.
Ανοίγουν και κλείνουν οι ουρανοί.
Στα χείλη μια γεύση κόκκινων καρπών
και δυναμίτη.
Λίγο πριν ξαναγεννηθεί ο κόσμος
ν’ απαριθμήσουμε τα όνειρα.
Εκείνα που χωράνε τα γέλια των παιδιών
σ’ όλα τα χρώματα.
Ολονυχτίς θα πιλατεύω το φεγγάρι,
να εξαργυρώνει με τη γλώσσα του
των παραμυθιών τα πικραμύγδαλα.
Η πλάση λεκιασμένη,
όλο ξεχνά τα σήμαντρα,
τα πούπουλα και τα ψηλά.
Και πως χρυσαίνει με αστράκια.
Σε τούτο τον αέρα των αγγέλων
προσεύχομαι.
ΛΕΞΟΦΟΡΕΜΑΤΑ 