Ψηλός ο ουρανός
και χτίζει άσπρους τοίχους.
Κάπου ηχούσε μια ανθρωπότητα.
Ο κόσμος, χαρά μου,
δεν είναι το είδωλό μου.
Δεν έχω εγκώμια να του ψάλλω.
Μόνο μαζεύω ανάμεσα σ’ ερείπια,
μικρά μυώδη άστρα.
Στη λεηλατημένη ώρα
είναι που θέλω την έναστρη τη ραχοκοκαλιά
γερά ν’ ανθίζει.
ΛΕΞΟΦΟΡΕΜΑΤΑ 