Κι αυτά τ’ αστέρια
που μαζεύονταν στις άκρες
των δαχτύλων μας
και τρέμαμε να τ’ ακουμπήσουμε απαλά
ο ένας στον άλλον,
σχηματίζανε στο νερό
περίεργα σχήματα
κι έβρισκε τόπο το φεγγάρι
να νανουρίσει τη θλίψη του.
Και τα λουλούδια γυρνούσαν τρυφερά,
ν’ αγγίξουν λες κι αυτά
τον ήχο,
τον ήχο της θαλάσσης.
ΛΕΞΟΦΟΡΕΜΑΤΑ 