Σήμερα άφησα τη μυρωδιά μου
στη θάλασσα.
Η φωνή της ήταν γλυκιά
γεμάτη αγιόκλημα κι αλμύρα,
τα χείλη μου σφραγισμένα
μ’ αυτή αγροικούσε.
Έλιωναν μέσα της ευκάλυπτοι
και δέντρα φουντωμένα,
λικνίζονταν σαν αποχρώσεις
υγρού μολύβδου.
Λουλούδια ο λογισμός μου
τραβούσε απ’ το βυθό,
και τ’ άφηνα τα παγερά
να φεύγουνε με ηδονική θολούρα.
Κι ο ήλιος.
Ο ήλιος μου ‘λεγε “ποτέ δεν θα σβηστώ”.
Και μου φίλαγε τα βλέφαρα
με περισσή συμπόνοια.
Πάνω που πάνω του έγειρα
πλανήθηκε αδυσώπητα
σε κρεμαστή μιλιά
και γέμισε τον ουρανό
τα ροδαλά του μύρα.
Δεν ξέρω αν έβλεπε κανείς
τη θέρμη την κρυφή,
μα το στήθος του με κοίταζε
με τις τρελές του σκέψεις.
Έφεγγε ολόθερμα
γεμάτος λεπτή μελαγχολία.
Σήμερα φίλησα τη μυρωδιά του ήλιου
κι όλη η αφή μου
γέμισε θάλασσα.
ΛΕΞΟΦΟΡΕΜΑΤΑ 